فارسی
سیاستهای خارجی کشور ما را به اقتصاد شبکه متصل نمیکند
مرتضی قورچی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی:
سیاستهای خارجی کشور ما را به اقتصاد شبکه متصل نمیکند
»سیاستهای خارجی کشور ما را به اقتصاد شبکه متصل نمیکند، این در حالی است که در سند توسعه تهران شهر جهانی عنوان شده بود و پهنههای اطراف دانشگاه شریف و برخی مناطق تهران، بهعنوان پهنههای هایتک جهانی در نظر گرفته شده بود، اما به دلیل رویکرد پازلی، این اتفاق برای کشور ما اتفاق نیفتاده است.»
به گزارش پایگاه خبری صنعت کفش ایران، مرتضی قورچی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، با بیا این مطلب در چهارمین همایش اقتصاد صنایع پلاستیک، به این موضوع که قدرت در نظام جهانی در آینده در دست کسانی است که ورود به شبکه جهانی داشته باشند، اشاره کرد و گفت: «ورود به شبکه، کنترل اقتصاد شبکهای و کاهش سطح سیاسی، جزو عوامل مهم برای ورود به جهان شبکه هستند. هر کشوری غیرسازی یا دشمنسازی خود را در سطح جهان کاهش بدهد میتواند یکی از فعالان اقتصاد شبکهای باشد مانند کشور هند که در این راستا حتی عنوان شده که در سال ۲۰۵۰ از چین نیز جلو خواهد زد.»
او با تاکید بر این موضوع که مسئولان ما در کشور گمان میکنند که اگر با یک طرف دنیا مشکل دارند، میتوانند به سمت دیگر روی بیاورند تا مشکل خود را برطرف کنند، نگاه شبکهای نخواهد بود، گفت: «دولت سیزدهم در سیاستهای خود خارجی نگاه به شرق، اولویت ارتباط با کشورهای مسلمان و سیاست دوستی با همسایگان را مطرح کرده است، اما دنیا اینگونه نیست که کشورها را منفک از یکدیگر ببینیم، چراکه اقتصاد شبکه این امر را امکانپذیر میکند. اقتصاد به شدت به شکل شبکهای در جهان برآمده و کشورها منفک از یکدیگر نیستند، زیرا شهرهای جهانی و مناطق آزاد آنها به اقتصاد شبکهای گره خوردهاند.»
او به تحولات اقتصاد جهانی در پرتو اقتصاد پازلی و شبکهای پرداخت و عنوان کرد: «دو تصویر از قدرت در جهان وجود دارد، یکی جهان موزاییکی یا پازلی و دیگر جهان شبکهای است. در جهان پازلی روابط مبتنی بر دولت-ملتهاست که با مرزهای مشخص کشورها از یکدیگر تفکیک میشود، این مبنا میتواند مبنای سیاسی و اقتصادی را نیز شکل دهد که تا اواخر قرن بیستم بر جهان حاکم بود؛ اما از اواخر دهه قرن بیستم و از دهه ۱۹۸۰ به بعد جهان وضعیت جدیدی پیدا کرد و با تکیه بر آیتی شکل روابط قدرت در جهان تغییر یافت که از آن به عنوان “جهانی شدن” یاد میشود. در حقیقت این امر “جهانی شدن” دولت – ملتها را دچار چالش کرده، هرچند فرصتهایی را نیز ایجاد کرده است. این جهان جدید در واقع جهان شبکهای محسوب میشود که مرزها را درنوردیده است.»
قورچی در ادامه با معرفی کتاب سه جلدی عصر اطلاعات نوشته مانوئل کاستلز به تفاوت فضای جریانها و فضای مکانها پرداخت و عنوان کرد: «این تحولات از دهه ۱۹۸۰ شکل گرفته است. همچنین سلسکیا ساسن، پیتر تیلور و جان بیورستوک نظریهپردازهایی هستند که درباره جهان جدید بحث کردهاند.»
او افزود: «در دهه ۱۹۸۰ به بعد جهان از وضعیت فوردیسم به پست فوردیسم عبور کرد. نگاه از تولید انبوه به مصرف انبوه و از بازار منطقهای به بازار جهانی رسید و تمام این تغییرات بر اساس حوزه آیتی و در اقتصاد شبکهای ایجاد شد. در اقتصاد شبکهای روابط به صورت شبکهای و فراتر از مرزها انجام میگیرد، البته مرزها همچنان وجود دارد.»
این عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی با بیان این نکته که دیگر نمیتوان همانند قرن بیستم رو به یک سمت جهان کرد و در مقابل یک قطب دیگر ایستاد، تصریح گرد: «چراکه در جهان بنگاههای تولید، بانکها، سیستمهای تولید در سطح جهان دیگر به صورت شبکهای کار میکنند. در حوزه توزیع کالا نیز کالاها در سراسر جهان به صورت شبکهای توزیع میشوند. در این راستا میتوان کشور هند را مثال زد که با جهان و اقتصاد شبکهای خود را پیوند داده است.»
او افزود: «پیوندهای مکانی در فضای جریانها و رقابت در شبکه از طریق مناطق آزاد و پهنههای شهری انجام میگیرد. یکی از کشورهایی که به خوبی با این دو ملاک خود را به اقتصاد شبکه پیوند داده، کشور چین است.»
