رئیس هیات مدیره کفش شیما گفت: بسیاری از معضلات اجتماعی ناشی از بیکاری است بنابراین لازم است تا از تولیدکننده داخلی حمایت شود تا به آمار بیکاران افزوده نشود. متاسفانه شعار حمایت از تولید داخل وجود دارد اما در عمل تحقق پیدا نمیکند.
به گزارش خبرنگار جامعه صنعت کفش: برگزاری نمایشگاه هر سال باید بهتر از سال پیش باشد چرا که به تجربه آن افزوده شده است. حضور کشورهای خارجی در بخش بینالملل امپکس۵ پررنگتر نسبت به سال گذشته است اما واگذاری یک سالن به شرکتهای چینی با توجه به وضعیت بازار کفش کشور آیا یک تهدید به شمار نمیرود؟ محمد عرب، رئیس هیات مدیره کفش شیما، در اینباره گفت: دعوت از شرکتهای چینی با هماهنگی انجام شد و حتا پیش از آغاز نمایشگاه در تهران حضور داشتند و از برخی کارخانههای کفش بازدید کردند. آنها بازار ایران را به خوبی میشناسند و از این حضور راضی هستند. فرمول تجارت این است همانطور که برخی تولیدکنندگان ایرانی از بازار کشورهای مختلف بازدید دارند و به ارزیابی بازار آنها میپردازند.
او افزود: از کشور چین شرکتهای قالبساز، فروشنده مواد اولیه و … در نمایشگاه حاضر هستند. آنها از سالهای گذشته در بازار کشور فعالیت داشتند امروز حضور دارند تا بازارهای بیشتری داشته باشند.
به طور قطع هدف اصلی غرفهداران برای حضور در نمایشگاه داشتن مشتریان بیشتر و گرفتن سهم بیشتری از بازار است. آیا با حضور کشوری مانند چین این امر محقق میشود؟ مدیر کفش شیما در اینباره نیز اظهار کرد: نمایشگاه صنعت کفش ۳ سال است که به طور مستمر در حال برگزاری است در حالی که کشوری مانند ایتالیا در هفتمین دهه خود قرار دارد.
او گفت: سال ۱۳۶۸ نمایشگاه چین وضعیت مطلوب نداشت اما امروز نمایشگاه آنها با سه دهه پیش قابل مقایسه نیست.
عرب ادامه داد: مشکل امروز صنعت کفش کشور نمایشگاه نیست بلکه مسائل کارشناسی نشدهای است که برای تولید تدوین میشود. رفتارهایی مانند قوانینی که برای سازمان تامین اجتماعی، دارایی، گمرکات و … وضع میشود در واقع این رفتارهاست که تولید داخل را تخریب و فاصله ایجاد میکند. ضرورت امروز رفع این چالشهاست.
وی در پاسخ به این پرسش که امروز صنعت کفش با چه هدفی نمایشگاه برگزار میکند، گفت: هدف نشان دادن موقعیت این صنعت است. برگزاری نمایشگاه یک ضرورت است و تغییرات از اولین نمایشگاه تا امپکس ۵ در غرفهآراییها به طور ملموس قابل مشاهده است.
وجود بازار برای محصولات یک الزام است و هنگامی که جهان به سوی صنعتی شدن رفت تولید انبوه محصولات و نبود بازار و مصرفکننده کشورهای صنعتی را به این سمت سوق داد تا بازارهای کشورهای دیگر را به دست گیرند از این رو کشورهای صنعتی در مستعمره کردن کشورها با یکدیگر رقابت یا در یک توافق مسالمتآمیز بازارها را بین خود تقسیم میکردند. حال تولیدکننده داخلی چگونه میتواند سهم خود را حداقل در بازار داخل حفظ کند؟ عرب در اینباره گفت: قیمت محصولات داخلی به دلیل هزینههای سرباری که به صنعتگر تحمیل میشود بالاست که باید در رفع آن کوشید. تمام مشکلات امروز صنعت کفش همچون حلقههای زنجیره به یکدیگر متصل است. به طور نمونه امروز مسئله قاچاق و برخورد با آن تامین مواد اولیه کارگاههای تولیدی را تهدید میکند زیرا با یک سیاست نادرست کارخانهدار نیز در صف قاچاقیان قرار میگیرد و مواد اولیه مورد نیاز آنها بین ۲۰ تا ۲۵ روز زمان میبرد تا ترخیص شود. با یک محاسبه ساده هزینهای که این تولیدکننده متحمل میشود کاملا ملموس است.
این فعال در صنعت کفش ادامه داد: ناهماهنگ بودن سیستمهای دولتی با یکدیگر فشار زیادی به تولیدکننده میآورد. از این رو پیشنهاد شد اتاق فکری تشکیل شود تا آرا و نظرات هماهنگ شوند و این گونه نباشد که هر کس از قوانین یک تفسیری داشته باشد.
وی در پاسخ به این پرسش که بزرگترین ضعف صنعت کفش چیست، گفت: چون صادرات این صنعت پایین است از این رو سبد مشتریان نیز محدود بوده و مشتری خارجی ندارد.
محمد عرب در نهایت به اهمیت اقتصاد اشاره کرد و گفت: بسیاری از معضلات اجتماعی ناشی از بیکاری است بنابراین لازم است تا از تولیدکننده حمایت شود تا به آمار بیکاران افزوده نشود. متاسفانه شعار حمایت از تولید داخل وجود دارد اما در عمل تحقق پیدا نمیکند.