فارسی
کفش ملی به عنوان برند با دوام و با قیمت مناسب شناخته شده است
یوسف مولایی، مدیرگروه روابط بینالملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در گفتگو با روابط عمومی و امور بین الملل گروه صنعتی ملی با اشاره به اینکه وقتی از توسعه صحبت می کنیم باید مد نظرمان توسعه پایدار باشد، گفت: این نوع توسعه در مباحث فرهنگی، اجتماعی، زیست محیطی، سیاسی و اقتصادی قابل طرح شدن است و همه این موارد به نحوی با مسایل حقوقی در ارتباطند لذا از این جنبه یک حقوقدان هم می تواند درباره توسعه صاحب نظر باشد.
مهمترین مانع توسعه، مسایل فرهنگی است
مولایی با بیان اینکه طبق تحقیقات یونسکو مهمترین موانع توسعه، فکری و فرهنگی هستند، گفت: تنها کشورهای توسعه یافته اند که ملت هایشان از فرهنگ تولید و توسعه برخوردار بوده و روحیه کار داشته اند.
رشد اقتصادی به معنای توسعه پایدار نیست
وی با اشاره به اینکه برخی تصور می کنند اگر کشوری در مقطعی رشد اقتصادی خوبی داشته است به معنای رسیدن آن کشور به توسعه پایدار است، گفت: ما در کشورمان سالهایی بوده که حتی رشد اقتصادی ۲ رقمی را هم تجربه کردیم اما این در واقع از دولتی فروش خوب نفت و صنایع نوپا بوده است اما موانع دیگر نظری و عملی وجود داشته که به واسطه آنها این رشد اقتصادی را نمی توانستیم به عنوان شاخص توسعه پایدار تلقی کنیم
کفش ملی حتی با ایروانی هم امکان افول داشت
مدیرگروه روابط بینالملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران با تاکید بر اینکه مهمترین عامل فاصله گرفتن برندهایی نظیر کفش ملی از روزهای اوجشان را باید در مسایل فرهنگی جامعه جستجو کرد، گفت: ما هنوز موفق نشده ایم تعریف درستی از توسعه ارایه دهیم و در چنین بستر فرهنگی و اجتماعی برخلاف تصور برخی که معتقدند اگر کسانی مانند مرحوم ایروانی در راس کار کفش ملی می ماندند ، این برند همچنان مسیر شکوفایی را طی می کرد، باید بگویم کفش ملی حتی با ایروانی هم امکان افول داشت چرا که حتی توسعه در کشور ما دستوری است.
وی در این باره توضیح داد: ما آمال و آرزوهایمان را بدون کارشناسی و آینده نگری به عنوان برنامه توسعه حکم می کنیم، در صورتیکه برنامه توسعه با حکم و دستور امکان پذیر نیست ونام های بزرگی چون کفش ملی هم حتی با مدیریت کسانی نظیر مرحوم ایروانی می توانستند در این فرهنگ غیر توسعه ای استحاله شوند.
استاد حقوق بین الملل دانشگاه تهران گفت: وقتی ما به عنوان ایرانی به تولید داخلی بها دهیم و به سراغ کالای ایرانی برویم انباشت سرمایه برای تولید کننده ایرانی ایجاد می شود و او ظرفیت تولید خود را افزایش می دهد اما زمانی که گرایش به کالای خارجی به عنوان مد و ارزش در جامعه رواج پیدا کند دیگر برند داخلی مجال رشد نخواهد داشت.
کفش ملی به عنوان برند با دوام و با قیمت مناسب شناخته شده است
مولایی با یادآوری اینکه کفش ملی در مقطعی پا به عرصه صنعت کفش گذاشت که کشورهای صنعتی مشابه بسیار از ما عقب تر بودند، گفت: کفش ملی به عنوان یک نشان تجاری با دوام و با قیمت مناسب درایران و چند کشور دیگر شناخته شد، کشورهایی نظیر ترکیه در مقابل ما حرفی برای گفتن نداشتند و با توجه به هزینه های حمل و نقل، ورود ماشین آلات خارجی و استفاده از مشاوران خارجی با انرژی ارزان قیمتی که داشتیم محصولات خارجی توان رقابت با این برند را نداشتند اما ما نگاه ملی به توسعه نداشتیم، در بازار هم غول کره و هیولای چین وجود نداشت لذا نمی دانیم که در سالهای بعد از آن با افزایش قیمت انرژی، تغییر ذائقه مخاطب و با تغییر سیاست های توسعه ای، حتی با نامی چون ایروانی هم کفش ملی می توانست در اوج بماند یا نه؟
وی در ادامه با بیان اینکه فرق توسعه غیرپایدار و توسعه پایدار را می توان در همین نقاط جستجو کرد، گفت: با عقب ماندگی های سیاسی و فرهنگی که به آن مبتلا بوده ایم بی شک در مسیر تضعیف کفش ملی باید فاکتورهای دیگری را نیز مورد مطالعه قرار دهیم.
رشد یک برند شبیه به شکوفایی یک تمدن است
مولایی در ادامه گفت: اکنون هم اگر اراده واقعی برای بازگرداندن کفش ملی باشد امکان پذیر خواهد بود، اما به دلیل گسست چند ساله ای که در ارتباط این نشان تجاری و بسیاری از مشتریان گذشته اش افتاده، این کار هنر بزرگی را می طلبد.
وی در این باره توضیح داد: در واقع از نظر نوع شکوفایی، برندها شبیه تمدن ها هستند؛ یک تمدن با فرهنگ و فکر و ایده و اراده رشد می کند اما چنانچه از این عناصر تهی شود رو به تاریکی خواهد رفت و بازگرداندن آن نیاز به یک اراده و هنر قوی خواهد داشت.
استاد حقوق دانشگاه تهران گفت: در رابطه با نشانی چون کفش ملی هم در واقع این گسست چند ساله به آن بسیار ضربه زده زده است، چون وقتی ذهنیت جامعه از محصولی فاصله بگیرد، ذائقه مشتری به نبود آن عادت خواهد کرد لذا احیای چنین برندی انرژی مضاعف مدیرانش را می طلبد.
می خواستیم بفهمانیم مردم به دنبال کفش ملی هستند
